Footballenzo
engels-voetbal.nl

Millwall

Millwall is gevreesd, gehaat en berucht. Maar wie denkt dat dit definitief tot het verleden behoort komt toch wel een beetje bedrogen uit. Bermondsey, de buurt die stadion ´The New Den´ huisvest, is nog altijd een gebied waar je niet voor de lol rond gaat lopen. En wie denkt dat de club op wedstrijddagen gemakkelijk te bereiken is met het openbaar vervoer, komt eveneens bedrogen uit. Bussen en taxi´s rijden of stoppen gewoonweg niet in de omgeving op een wedstrijddag. Het zegt genoeg. Hoewel het in het verleden wel erger geweest is, is moord en doodslag is nog steeds maandelijkse kost in- en rond Bermondsey.

Het beroemde bruggetje, waar zich vele slachtvelden van het hooliganisme heeft plaatsgevonden.

´No one likes us, we don´t care´ is een befaamde uitspraak en nog steeds een song van de Millwall-fan.

Net als: 'We fear no foe, where e'er we go'

Millwall heeft niet altijd ´Bermondsey´ als thuisgebied gehad. In haar beginjaren speelde de club in het Isle of Dogs. Isle of Dogs had een grote haven, waar veel Millwall-fans dan ook als havenarbeider werkten.

Millwall is opgericht in 1885 en staat bekend als The Lions. Men heeft dan ook een ´springende´ leeuw op het embleem staan. Deze staat sinds 1936 op de shirt van de club. Naast de logische bijnaam 'The Lions, worden de Millwall-fans ook wel 'The Dockers' genoemd. De supporters van de club waren dus vaak havenarbeiders en daar kwam dan ook deze bijnaam vandaan. Dokwerkers. Het waren harde mensen, die leefden aan de ondergrens van de maatschappij. In veel gevallen is dit nog steeds zo. Daar komt onherroepelijk ook de gevechtsdrang, en dus uiteindelijk de hooliganisme vandaan.

De club werd, aan de noordkant van The Thames, opgericht als `Millwall Rovers´. In 1910 verhuisde de club naar Zuid-Londen en de clubnaam werd toen veranderd in ´Millwall Athletic´. De club ging toen in de oude Den spelen en, hoewel de club graag hogerop wilde, speelde men destijds haar competitiewedstrijden in de Southern League. Maar de ambitie van de club was duidelijk. Zodoende was Millwall in 1920 medeoprichter van de Football League Division Three.

The New Den is sinds 1993 in gebruik en kan zo'n 20.000 supporters herbergen. De oude Den had voornamelijk staanplaatsen en stond bekend als de meest gevreesde stadion voor spelers en uitpubliek. De sfeer was ronduit vijandig, iets wat bij The New Den toch wat verdwenen is, hetgeen voornamelijk komt doordat het om een 'all seated' stadium gaat. De laatste wedstrijd van Millwall op de oude Den in 1993 was tegen Bristol Rovers. Een grappig detail is, dat Bristol Rovers ook de tegenstander van Millwall was in de allereerste wedstrijd die The Lions in de Football League speelde, terug in 1920.

Hoewel sportief gezien de successen beperkt zijn, speelde Millwall in 2003 nog een FA cup-finale. Speler/Manager Denis Wise leide The Lions naar deze finale toe. Sinds de oprichting van de Premier League in 1992 was Millwall de eerste club die op dat moment niet in de Premier League speelde en toch de FA Cup-finale haalde. Millwall verloor echter kansloos met 3-0 van Manchester United.

Hoewel de gevreesde derby tegen West Ham United recent weer in competitieverband gespeeld is, kwamen de clubs elkaar niet al te vaak tegen gedurende het laatste decennium. De class was echter in 2009 nog één met grote onregelmatigheden. Deze ongeregelheden begonnen al voor de wedstrijd, toen Millwall-supporters een politie-cordon probeerden te doorbreken om de confrontatie met West Ham-supporters aan te gaan. Flessen en stenen vlogen in het rond en er werden verschillende brandjes gesticht. In het stadion ging men vrolijk door en de c.a. duizend aanwezige politiemensen konden niet voorkomen dat West Ham-supporters het veld op konden komen. Ook tijdens deze rellen kwam er een supporter om. Een Millwall-supporter vond op deze dag dan ook de dood en dat was niet voor de eerste keer in de geschiedenis.

 

Slechts twee Nederlanders hebben het shirt van Millwall, met de springende leeuw, mogen dragen. Dit waren Berry Powell en Ettiene Verveer.

Nog even terug naar ´The Early Days´. Nadat de club dus medeoprichter was van de Division Three, werd Millwall 8 jaar later kampioen van deze divisie. Maar veel hoger kwam de club aanvankelijk niet te spelen en rond de Tweede Wereld Oorlog degradeerde de club weer terug naar de eigen Division Three. De club is later ook medeoprichter van de nieuwe ´Division Four´, maar de prestaties blijven tot de jaren´80 eigenlijk hetzelfde en dat betekende een aantal promoties, maar daaropvolgend ook weer de onvermijdelijke degradaties.

Eerder in dit stuk kwam de verloren FA Cup Finale in 2003 tegen Manchester United aan bod. Ondanks dit verlies leverde dit wel een plaats in de UEFA Cup op. Daarin bleek Hongaars kampioen Ferencvaros uiteindelijk met 4-2 (on aggregate) te sterk.

Dat de club in het donkerblauw, met hier en daar wat wit, speelt, komt door werknemers van de 'Morton's Jam Factory'. Deze waren veelal van Schotse afkomst en dus was de keuze van deze clubkleuren een logische.

Millwall heeft nog nooit op het hoogste niveau van Engeland gespeeld en de Championship is daarmee de hoogst genoten competitie. De meeste tijd bracht de club door op het 3e niveau van Engeland. Grootste overwinning was er één in 1927 toen Torguay United (Third Division South) met 9-1 verslagen werd. Met dezelfde cijfers werd in 1946 de grootste nederlaag in de geschiedenis geleden. Dit was in een wedstrijd om de FA Cup tegen Plymouth Argyle. 

Barry Kitchener is de speler die het vaakst uitkwam voor Millwall. Hij deed in 602 wedstrijden mee voor The Lions. Dit was in de periode 1966 en 1982. Neil Harris scoorde de meeste goals voor de clubs. In een tweetal periodes (1998-2004 en 2007-2011) scoorde hij 138 doelpunten voor de club.

 

Meer foto's van Millwall:

http://nl.fotoalbum.eu/Ferdivilla/a819263

http://nl.fotoalbum.eu/Ferdivilla/a819456

http://nl.fotoalbum.eu/Ferdivilla/a819455

 

Laatst bijgewerkt: oktober 2014
Top | footballenzo@hotmail.com